De World App van Sam Altman wordt vaak gepresenteerd als een visionaire oplossing voor een toekomst waarin kunstmatige intelligentie nauwelijks nog van mensen te onderscheiden is. Maar achter die ambitieuze belofte schuilt een project dat fundamentele vragen oproept over macht, privacy en de richting waarin het internet zich ontwikkelt.
De kern van de World App is het idee dat menselijkheid digitaal bewezen moet worden. Dat klinkt logisch in een tijdperk van bots en deepfakes, maar het uitgangspunt zelf is discutabel. Het impliceert dat anonieme of ongeverifieerde aanwezigheid online een probleem is dat opgelost moet worden, terwijl anonimiteit juist lange tijd een essentieel onderdeel was van een vrij en open internet. Door “bewijs van mens-zijn” te normaliseren, verschuift de machtsbalans richting platforms en systemen die bepalen wie wel en niet mag deelnemen.
Nog problematischer is de manier waarop World dit bewijs wil leveren. Het gebruik van irisscans, zelfs wanneer deze volgens de makers niet letterlijk worden opgeslagen, introduceert biometrische data in een wereldwijd systeem dat nauwelijks democratisch is gecontroleerd. Biometrische gegevens zijn onveranderlijk. Als er iets misgaat, is er geen wachtwoord dat je kunt resetten. De belofte dat alles privacyvriendelijk is ingericht vraagt om een extreem hoog vertrouwen in een private organisatie die opereert op wereldschaal en wordt geleid door dezelfde tech-elite die al enorme invloed heeft op onze digitale infrastructuur.
Ook de rol van crypto binnen de World App verdient kritische aandacht. Het uitdelen van tokens in ruil voor deelname roept ethische vragen op, vooral in economisch kwetsbare regio’s. Wanneer financiële prikkels worden gekoppeld aan biometrische registratie, is het de vraag hoe vrijwillig en geïnformeerd die keuze werkelijk is. Dit maakt het project minder een neutrale technologische oplossing en meer een grootschalig sociaal experiment, waarbij de risico’s vooral bij de gebruikers liggen.
Daarnaast is er een duidelijke spanningslijn in het verhaal van Sam Altman zelf. Aan de ene kant waarschuwt hij voor de ontwrichtende kracht van AI en de noodzaak van bescherming tegen misbruik. Aan de andere kant introduceert hij een systeem dat juist centralisatie versterkt: één universele identiteitslaag, gekoppeld aan één ecosysteem. Dat is ironisch, gezien de belofte dat World decentralisatie en autonomie zou bevorderen.
De vraag is dan ook niet of World technisch indrukwekkend is, maar of het wenselijk is. Het project lijkt uit te gaan van een toekomst waarin permanente verificatie onvermijdelijk is, in plaats van te onderzoeken hoe we bestaande digitale rechten kunnen beschermen en versterken. In die zin voelt de World App minder als een antwoord op de problemen van het AI-tijdperk en meer als een symptoom ervan: een technologische oplossing die vooral past bij de belangen en het wereldbeeld van de partijen die haar bouwen.
Of World ooit breed geaccepteerd zal worden, is onzeker. Maar de discussie die het oproept is waardevol. Het dwingt ons om na te denken over wie bepaalt wat menselijkheid online betekent, hoeveel controle we willen uitbesteden aan technologiebedrijven en welke prijs we bereid zijn te betalen voor gemak en zekerheid.