Maar… ik zou liegen als ik niet ook een knoop in mijn maag voelde tijdens het lezen. Niet omdat ik het oneens ben maar omdat ik tegelijkertijd denk: “En wat met die andere groep die we keer op keer vergeten?” Ik heb het over onze neurodivergente leerlingen. Jongeren met ADHD, ASS, dyscalculie, PTSD, … . Ze zitten in dezelfde klassen, ondergaan dezelfde stress, maar krijgen zelden dezelfde bescherming of erkenning.
Begrijp me niet verkeerd: ik wil op geen enkel moment het belang van LGBTQ+ inclusie ondergraven. Maar als we het hebben over veilige scholen, over representatie, over mentaal welzijn… dan moeten we ook durven kijken naar leerlingen die op cognitief of neurologisch vlak buiten de lijntjes kleuren.
De leerling die “te druk” is en daardoor constant berispt wordt. Die andere die uren naar een lege pagina staart omdat taal voor hem of haar een doolhof is. Of degene die zich sociaal anders voelt, nergens echt aansluiting vindt, en dan maar stilletjes verdwijnt in de marge. Ook zij lijden onder een systeem dat hen niet altijd begrijpt. Ook zij hebben recht op een plek waar ze zichzelf mogen zijn, zonder zich elke dag te moeten aanpassen of verantwoorden.
Waarom komt neurodiversiteit zo zelden voor in deze gesprekken over inclusie? Het is geen modewoord, geen “hype,” maar het is wel realiteit. En soms, eerlijk? Dan voelt het alsof we hen vergeten in onze strijd voor rechtvaardigheid.
Dus ja: laat ons blijven vechten voor LGBTQ+ inclusie, daar blijf ik achter staan, met beide voeten op de grond. Maar laat ons die strijd tegelijk verbreden. Want inclusie, dat betekent voor mij: ruimte maken voor élke jongere die buiten de norm valt. Anders missen we weer een groep die ons keihard nodig heeft. En wij hen.
Christoph Devillers